Donald Burghardt Fotografie, De Wieken 31, 5741 NL  Beek en Donk, donald@fotograafdonald.nl, 06-54685257

Kennedy Space Center ligt op Merrit Island. Een groot deel van dit eiland bestaat uit wetlands, een soort moerasachtige omgeving waar 300 diersoorten een beschermd leven leiden. Van zeekoeien tot dolfijnen, van steltlopers tot adelaars en van minikrabben tot alligators. Op deze pagina vind je een klein deel van de dieren die ik in die korte periode kon fotograferen.
De foto’s zijn her en der geschoten. In Port Canaveral, Kennedy Space Center, Astronaut Hall Of Fame, binnenwateren tussen de wetlands, Manatee Overlook Entrance en de Blackpoint Drive. De Blackpoint Drive gaat dwars door de wetlands en toen ik daar rondreed had het water zich net teruggetrokken. Het was warm, nee... Warm... De temperatuur was ongeveer 33-35 graden en het verdampende laatste vocht maakt het drukkend heet. Niet voor niets zou het die avond onweren en regenen. Ik was blij dat ik ruim water had meegenomen.
De kleine zwarte gieren, zittend zijn ze niet groter dan een halve meter, zie je daar of het mussen zijn. Net zo veel, zo brutaal en zo schuw. En lekker agressief onder elkaar, echte adhd-sijsjes.

Ik heb meer verstand van aluminium en titanium vogels maar dit is veel echter. Geen idee op dat moment welke merken en types er voor mijn lens komen maar daar is niet zo moeilijk achter te komen. De tien mijl rij je eigenlijk best snel weg en dat is maar goed ook want door het verdampende vocht is het nauwelijks te harden bij deze temperatuur. De vogels denken daar waarschijnlijk net zo over want zo ontzettend veel heb ik er nou ook weer niet gezien. Wel forse libelles. Vele duizenden en af en toe scheert er een vlak langs je heen waarvan de verplaatste lucht te voelen is. Prik er een paar op een plankje en je hebt een leuke ventilator.
Wat mij wel parten speelt is dat fenomeen van backfocus maar ook daar leer je mee omgaan. In de vrije lucht geen enkel probleem maar bij vogels met een achtergrond, gewoon op de grond en tussen de bosjes, moet ik mijn 500mm toch wat voor het object focussen.
Na deze safari door de vogelsauna zocht ik het kanaal op waar de scheepvaart richting open zee gaat. Het is nog aangelegd door de eerste kolonisten langs een pad dat de Indianen al eeuwen gebruikten om de zee te bereiken. In dit kanaal zwemmen ook weer veel zeekoeien en er is dan ook een platformpje om deze dieren te bekijken. Deze sluis heet dan ook niet voor niets het “Manatee Overlook Entrance”.
En nu wil ik echt afkoelen en zoek de Atlantische Oceaan op. Voor drie dollar mag ik de kustweg op en even later loop ik langs prachtig bloeiende cactussen naar zee. Een Oceaan met een branding van een graadje of 23... morgen naar huis... toch? Euhhhhhh.....
En als je je dan omdraait geen Atlantic Hotel en vuurtorentje achter de duinen maar lanceercomplex 39B. Dat is nog eens een “vuur”toren... hoe gaaf wil je het hebben?
Grijs- en polarisatiefilters zijn hier een absolute must als je met een wat groter diafragma wilt werken. Opnieuw viel mij op wat een ontiegelijke bak licht hier in de lucht staat. Waarom heb ik niet iets van 6 ISO als gevoeligheidsinstelling op de camera? Geweldig hoor dat ik tot 6400 ISO kan maar hier heb je er werkelijk geen fluit aan. De zwarte gieren suizen hier als spreeuwen om je heen wat soms een waar schouwspel oplevert. Na een goeie drie kwartier vind ik het welletjes. Zelfs met mijn voorgebakken huid is het zo vlak na de winter geen slimme actie om zo lang in deze moordende zon te blijven zitten. In Titusvile stop ik bij Spaceview Park waar het licht nu beter is dan afgelopen donderdagmorgen en ik maak een selectie opnamen bij het Apollomonument. De stank van het doodlopende water tussen Gemini en Mercury is gelukkig verdwenen. Jammer dat ik mijn grote doorzichte scherm niet bij mij heb want die draagbare wolk was in dit harde licht wel heel erg welkom. Maar ja, toch niemand om hem vast te houden. Flitsen vind ik in deze situatie niet mooi, is gewoon mijn persoonlijke mening. Het loopt tegen vier uur en ineens ben ik het zat. Als ik dan toch naar huis moet, dan maar net zo goed nu. Ik duik in de Hyundai en zet koers naar mijn hotel en het eten want er komt een vervaarlijk gerommel uit de broodtrommel. Het IHOP-restaurant mag dan goed zijn in pannenkoeken, hun Tilapiafilet met salade en wedges vult voor de vierde keer mijn bord en daar dan nog een halve liter verse sinasappelsap bij voor de uitverkoopprijs van 12 dollar ex korting en ex fooi... dus 12 dollar...
Dat was het dan en om acht uur zegt mr. Jet Leg dat het met twee uur ‘s-nachts biologische tijd welletjes is geweest en gooit de luiken dicht. Buenos noches...

Updated 09-07-2010

Deze foto’s zijn te koop: categorie 3