Dit reisverslag is te koop als luxe fotoalbum met tekst. In het boek is ruimte opgenomen over de bewerkingen van de foto’s. De bladen zijn van stevige kwaliteit en de bevatten echte foto’s. Het is dus geen goedkoop drukwerk. De prijs zal pas bekend zijn wanneer bekend is hoeveel tekst en foto’s in het boek zullen verschijnen. Reken op een prijs van circa 150 euro. De eerste vijf boeken gaan voor 100 euro weg!. Zodra het klaar is zal een aantal pagina’s hier in te zien zijn

Oh.. Matt? look for that special place that you got!
To the Californian guys and their girlfriends (sorry, forgot your names), did you really get entrance to the Causeway on those tickets? Well... i got my dreamshot that we talked about, the launch just free of the VAB!
And to the family at the IHOP-restaurant in my hotel, look at the KSC-page for the shots during the bustour.
Hope you all had an awesome time like i did. For me personally? nothing can top this, for me, once in a lifetime journey!

Afstand circa 19 km. bij circa 32° C. Vanaf de Astronaut Hall of Fame

Updated 13-07-2010

Dag twee, Matt en de Spacecoast Rivertours.
De volgende ochtend was ik al vroeg op want mr. Jet Lag wilde perse kennis maken. Het is een drammerig ventje want hij bleef tot ik weer naar huis ging. Toen ik richting de eetzaal liep was het 8 uur en rond de 24-25 graden. DAT was effe lekkerrrrrrr... Het ontbijt bestond uit twee American Pancakes met een soort aardbeiensmurrie, slagroom, twee gebakken eieren en twee reepjes uitgebakken spek. Apart maar goed te eten. De naam van het restaurant werd me nu ook duidelijk: IHOP staat voor International House Of Pancakes. Vervolg het verhaal hier.

Dag drie, De lancering vanaf de Astronaut Hall Of Fame.
Mr. Jet Lag maakte mij wakker rond 5 uur dus te laat komen was alvast geen probleem. Uit het toegangsbewijs bleek dat het raadzaam was om er voor 08:30 te zijn. Dat leek mij iets te veel op Eftelingfiles dus zat ik om 07:50 in de auto en draaide ik om 08:20 na een sluip-door-kruip-door-actie over de provinciale weg (meer geluk dan wijsheid trouwens) de extra parkeerplaats van de Astronaut Hall Of Fame op. Een grasveld dat meurde naar rottend gras. Vervolg het verhaal hier.

Dag vier, Kennedy Space Center.
Soms heb je zo’n dag dat je denkt: ik ga NU echt gave dingen zien, eindelijk... Maar dan blijkt dat je dus dingen gaat zien waarvan je in de verste verte nog niet het flauwste vermoeden hebt dat je ze hier (of ooit) tegen het lijf gaat lopen. KSC ligt een stuk verder langs de 407 dan de AHOF en ik rij dus een eind Merrit Island op. Dan zie ik ineens boven de boomtoppen Rocket Garden. Lees hier verder.

Dag vijf, Blackpoint Drive en het strand.
De Blackpoint Drive is een pad van ongeveer 16 km door een van de vele de Wetlands van Merrit Island. Het is een vogelreservaat maar je vind er natuurlijk meer dan alleen maar vogels. Zo krioelt het er op plaatsen van de krabbetjes. Vervaarlijk uitziende monsters met een werkelijk buitenproportionele schaar aan de linker- of rechtervoorpoot. Uitkijken geblazen dus want... trap er niet op... ze zijn namelijk wel 2 centimeter groot....lees hier verder.

Dag zes, Naar huis met het gevoel dat elke dag een week was.
En zo komt aan alles een einde. Het is maandagochtend en de wekker, hoewel paraat natuurlijk, bleek wederom overbodig. Ik had geen idee hoeveel tijd het mij zou kosten om op de luchthaven te komen en vooral: waar moest ik de auto inleveren en hoe moeilijk zou dat worden? De rit viel mee en dit keer miste ik zelfs het tolpoortje niet en eenmaal op het wegencomplex van Orlando Airport kun je eigenlijk niet fout rijden. Voor ik het wist stond ik in file geparkeerd en werd ik verwelkomd met naam en toenaam. Tja... kunst,.. met een handterminal en een kenteken. Maar het geeft je een goed gevoel dat je die kar kunt neerpletteren en de benen nemen om vervolgens uit te vlooien waar je vlucht aanmeert. En ook hier alleen voor de safetycheck karretjes en er achter loop je weer te zeulen met je cameratas. Wel een goed werkend WiFi en overal oplaadpunten voor laptops, Nintendo’s, mobieltjes en aanverwant speelgoed. Op Detroit is dat allemaal toch minder. Fotograferen van het amerikaanse land vanuit de lucht was maar bij tijd en wijle mogelijk want de lucht was rijkelijk bezaaid met wolken. Maar met spotmeting is veel te bereiken en daarmee snel tussen de wolken door de grond meten levert prima plaatjes op. In Lightroom trek ik de wolken wel weer in hun fatsoen want die zijn door die spotmeting natuurlijk niet meegenomen. En dan weer die lange oversteek met weer veel wolken dus weinig tot geen zicht onder ons. In de korte nacht is wel heel mooi en glashelder de Melkweg te zien als een langgerekte witte ellips. Fotograferen hiervan is uitgesloten, veel te weinig licht van de Melkweg en veel te veel van de cabine. En dan toch kriebels... Twee van deze A-330’s zijn binnen een tijdsbestek van een jaar uit de lucht komen vallen (nog steeds) zonder een hard aanwijsbare oorzaak, waarvan eentje nog geen week geleden (ten opzichte van de hier beschreven vlucht). Maar deze pagina getuigt van de goede afloop. Drie kwartier nadat ik het vliegtuig verliet zat ik in de Intercity naar Eindhoven.